 |
Outdoor Dome = Outdoor droom |
 |
Een 450 meter lange tunnel is niet zo heel bijzonder. Wat wél bijzonder is, is als er in diezelfde tunnel geen licht is. Oftewel, je ziet geen hand voor ogen. Bovendien geeft de tunnel toegang tot jouw outdoor droom. Waarschuwing: lezen van dit artikel is op eigen risico!
Als je een arrangement boekt in Domaine de Carriënta is de kans groot dat je een aantal maal die dag je ogen dichtknijpt van de spanning. Maar de kans is nóg groter dat jij je die dag nog lang zult herinneren als een geweldige ervaring. |
|
3-5-2004 door Cuny over Survival |
|
|
|
Via Ferrata - Een weg van IJzer. |
|
De wand is steil. Glibberig ook. Ook de stalen kabels waaraan ik beetje voor beetje omhoog klim zijn glad. Ik heb niet echt hoogtevrees maar van rare hoogtes roestige kabels krijg ik wel altijd een beetje een raar gevoel in mijn onderbuik. Wat trillerig. Maar gelukkig gaat dat ook altijd weel snel voorbij zodat ik na een paar minuten rustig kan ademhalen en genieten van de schoonheid om me heen. Zoals dat stromende beekje dat wild spetterend zich een weg naar het dal toe baant, wanneer ik dankzij een smal stalen bruggetje een ravijn overwin. Dit is Via Ferrata. |
|
22-4-2003 door MB over Bergsport |
|
|
|
GPS |
|
Dat de wereld de afgelopen 20 jaar kleiner is geworden is ondertussen wel duidelijk. Binnen 24 uur kun je elke plek op de wereld bereiken. In 80 dagen rond de wereld? Dan heb je alle tijd om rustig overal van te genieten en je uitgebreid te verdiepen in de zeden en gewoonten van de verre volkeren en culturen.
Ook kun je vanuit de Zweedse bossen zonder enig probleem bellen naar het thuisfront om te vragen hoe het met de kat gaat of met je PDA je mail lezen. Je zal maar zonder zitten..
|
|
22-4-2003 door Olof over Wandelen |
|
|
|
Everest 2002 |
|
De nieuwsberichten volgen snel, daarom verzamelen we hier de voorgaande berichten over de Eneco-Everest 2002 expeditie |
|
28-5-2002 door Olof over Bergsport |
|
|
|
De West Highland Way |
|
We hebben net de gevangenis van Rob Roy gevonden, de roemruchte Schotse Robin Hood. Het oeverpad langs Loch Lomond slingert weer omhoog zodat we iets droger lopen... |
|
21-6-2001 door Mirjam van Musscher over Wandelen |
|
|
|
|
Wandelen in Madeira’s Hof van Eden |
|
 Sinta a natureza à sua volta
Steeds luider klinkt het geraas van neerstortend water. We moeten vlakbij de Caldeirão Verde, de Groene Ketel, zijn. Het pad slingert door een van de meest afgelegen en wildste plekken van Madeira. En een van de mooiste.
Ruim twee uur eerder zijn we uit Queimadas vertrokken. Om langs honderden meters diepe afgronden, door donkere tunnels en neerplensend water over de hier en daar spekgladde Levada do Caldeirão Verde zes kilometer verder te kunnen genieten van Madeira’s spectaculaire natuur.
Christoffel Columbus was here
Op 16 juni 1419 liet de Portugese ontdekkingsreiziger João Gonçalves Zarco het anker uitgooien in een net ontdekte baai. Hij was door zijn koning, Hendrik de Zeevaarder, op pad gestuurd om een eiland te zoeken. Dat stond op een Italiaanse zeekaart uit 1351 en heette daar Isola di Legname, het Houteiland. João en zijn reisgenoot Tristão Vaz plantten er wat verderop in Machico een padrão, een soort kruis, en noemden deze baai, waar een sterke lucht van venkel hing, Funcho. Dat is venkel in het Portugees. Funchal, de hoofdstad van Madeira, heeft er zijn naam aan te danken. En passant herdoopte Zarco het eiland in Madeira, dat in het Portugees eenvoudig “hout” betekent.
Als je de uitbundige natuur met zijn ongekende bloemenpracht van het tegenwoordige Madeira ziet, moet het in de 15e eeuw helemaal een paradijs zijn geweest. Voor de Portugese kolonisten was het er al heel gemakkelijk. Er was geen oorspronkelijke bewoner te bekennen om te onderwerpen. De vruchtbare, vulkanische grond lag er, na toestemming van de koning, voor het grijpen. Geen wonder dat al snel honderden kolonisten er naartoe trokken. De bekendste was Christoffel Columbus. Hij kwam hier voor zijn Genuese baas regelmatig suiker halen, trouwde met de dochter van de gouverneur en bleef er wonen.
Levadas
De bodem mag dan wel uiterst vruchtbaar zijn, daar heb je weinig aan als het water bijna loodrecht van de berghellingen regelrecht naar zee stroomt. Om hun velden met suikerriet en wijngaarden te kunnen bevloeien, pasten de Portugezen een uiterst effectief irrigatiesysteem toe, de levadas. Nagenoeg horizontaal groeven ze op grote hoogte langs de berghellingen kanaaltjes om het water, dat langs de helling omlaag kwam, op te vangen. Waar dit niet kon gebruikten ze houten planken. Tegelijkertijd legden ze er paden langs aan. Van de oudste, 15e eeuwse levadas is nu niets meer terug te vinden. Wel ligt er tegenwoordig een 1400 kilometer lang netwerk van zo’n 240 levadas. Meer dan vijftig van de mooiste en veiligste zijn inmiddels beschreven in allerlei gidsen.
World Heritage
De tocht naar de Caldeirão Verde is een van de top tien passeios das levadas van Madeira. Hij begint in het Parque das Queimadas, een kilometer of vijf ten zuidwesten van Santana aan de noordkant van het eiland. Het wordt een tocht vol exotische dieren, planten en bomen. We lopen hier op 900 meter immers door een natuurgebied dat in december 1999 niet voor niets door de Unesco tot World Heritage Site verklaard is. Al in 1982 gaf de regionale regering van Madeira bijna tweederde van het eiland het predikaat Parque Natural. Met als voornaamste doel het laurisilva woud en de bijna uitgestorven, alleen hier voorkomende, langteen houtduif, Columba trocaz te beschermen. Het laurisilva woud, met zijn unieke vegetatie van Lauraceas madeirense, de Madeira laurierboom, ligt voor het grootste deel in de hoger gelegen zones in het midden van het eiland. De Levada do Caldeirão Verde loopt aan de noordkant van dit gebied.
Naar Caldeirão Verde
Direct na het vertrekpunt lopen we langs het fraaie Casa das Queimadas met z’n voor deze streek zo karakteristieke rieten dak. In het park vallen meteen de typische gevormde Japanse cypressen op. Rechts beneden, diep in het dal ligt Achada do Marques met het dorpje Ilha.
Na een kwartiertje lopen over een breed, in het begin nogal glad pad, wordt alles na een hekje al wat smaller. Bij wandelingen langs levadas moet je goed in de gaten houden waar je de loop van het kanaal moet verlaten. Meestal is duidelijk te zien waar je naar beneden en weer naar boven moet. Blijf je de levada volgen, dan kom je gegarandeerd op een gevaarlijk of moeilijk passeerbaar stuk terecht. Met aan de ene kant een steil oprijzende wand en aan de andere kant een nog steiler ravijn is je verlopen echter volstrekt onmogelijk.
We steken de riviertjes Cedros en Fonte do Louro over. Het eerste, korte tunneltje dient zich aan. De zaklantaarns komen uit de rugzak. Iets verder duiken we bij de richtingaanwijzer naar Vale da Lapa de tweede tunnel in. Tweehonderd meter lopen we met het schijnsel van onze lampen door flinke plassen water met naast ons op heuphoogte de heldere waterstroom van de levada. Je begint je langzaam maar zeker te realiseren wat een gigantisch werk het is geweest al deze kanalen en tunnels aan te leggen. Er is al honderden meters geen pad meer te bekennen. Dus lopen we boven op de buitenrand van de levada met rechts drie metalen draden tussen ijzeren paaltjes. Daarachter gaapt, achter wat bosjes, het ravijn. Op weg naar de derde tunnel komt kletterend een waterval naar beneden zetten, boven op de levada. Door ons zo goed mogelijk tegen de wand te drukken komen we niet als verzopen katten bij de volgende tunnel aan. Die heeft halverwege zelfs een soort raam. Hij is erg laag zodat we gebukt en schuifelend door vaak diepe plassen de uitgang zoeken. Na het vierde, korte tunneltje is het over het smalle muurtje van de levada nog een kilometer naar Caldeirão Verde. Ook dit laatste deel van de levada is weer beveiligd met drie ijzerdraden. Als die er niet waren zou je je vast en zeker een stuk onveiliger voelen. Te meer daar het levada-muurtje op een aantal plaatsen door afbrokkelen versmald is tot niet meer dan een centimeter of vijftien.
Steeds luider klinkt het geraas van neerstortend water. We moeten vlakbij de Caldeirão Verde, de Groene Ketel, zijn. Het smalle muurtje van de levada verbreedt zich tot een rotsachtig, omhooglopend pad. Na vijftig meter staan we tussen driehonderd meter hoge, groenbegroeide en bemoste, steile rotswanden. Het is alsof je in de jungle van Guatemala staat. De regen van de vorige nacht biedt nu een ongekend spektakel. Een metersbrede waterval stort dreunend in een meertje, dat in de harde basaltsteen is uitgehold. Van daar kabbelt het kristalheldere water tussen de rotsblokken naar de rand van de caldeirão om de levada te vullen. Het overtollige water klettert, bijna loodrecht naar de Ribeira Grande, 500 meter lager in het dal. De ware liefhebber kan van hier nog 1_ uur verder klimmen naar Caldeirão do Inferno, de Helleketel. Wij keren terug naar Queimadas , weer door de waterval en de vier tunnels. Vandaar is het zo’n kleine 40 kilometer naar Funchal waar we ons bij O Tapasol lekker gaan verwennen met heerlijke peixe espada en espetada.
Een apotheek tegen de wand
Door het hogedrukgebied bij de Azoren kent Madeira een overwegend noordelijke windrichting. De oost-west bergrug in het midden deelt het eiland klimatologisch in tweeën. Het zuiden kun je omschrijven als warm gematigd of droog subtropisch. Het noorden past in het vakje nat gematigd. Vooral op grotere hoogte is het hier behoorlijk vochtig. Het weerstation op Bica da Cana meet op 1560 meter jaarlijks gemiddeld bijna 3000 mm regen. In Funchal is dat maar 641 mm. Ook in de Caldeirão Verde is dit duidelijk te merken. Het is er erg vochtig, slierten mist kruipen tegen de wanden omhoog. Per 24 uur kunnen de planten en bomen hier op een vierkante meter wel 30 liter water opvangen. Geen wonder dat de heide hier als bomen zo groot langs het pad groeit.
Voor een echte plantenliefhebber is dit een waar paradijs. Vooral de rotswanden zijn met de meest exotische kruiden en mossen begroeid. Veel ervan wordt gebruikt in de volksgeneeskunst van Madeira.
De Levada do Furado
Een van de makkelijker en daardoor populaire levadas is de Levada do Furado ook wel Levado da Serra do Faial genoemd. Hij loopt van Ribeira Frio via Lamaceiros naar Portela. Die populariteit heeft meteen tot gevolg dat hij veel drukker belopen wordt. Hele busladingen Fransen, Denen en Duitsers, vaak op gewone gymschoenen, schuifelen de tien kilometer over de smalle levadamuurtjes en de afgeschilferde bast van eucalyptusbomen op het pad naar Portela.
De eerste levadas werden aangelegd en beheerd door rijke grondbezitters die het water gebruikten voor hun eigen landerijen. Het overtollige water verkochten ze aan hun pachters en andere boeren. In de eerste helft van de 19e eeuw begon de overheid echter zelf met de aanleg van openbare levadas. Tot dan had de staat zich beperkt tot het geven van vergunningen voor kanaalaanleg en regelgeving voor de administratie ervan. De Levada do Furado was een van de eerste waaraan men in 1830 begon. In 1871 ging de houweel pas echt in de rotswand. De arbeiders hingen daarbij vaak in tenen manden, die wat hoger aan boomstammen waren vastgebonden. Tientallen steenhouwers zijn daarbij om het leven gekomen. Ruim dertig jaar duurde de bouw. Vooral de in de harde basalt uitgehouwen loop van de levada bij Cabeço Furado en de vele muurtjes, die als het ware tegen de rotswand geplakt zitten, verklaren de lange bouwtijd. Pas in 1905 stroomde het eerste water via Camacha naar de akkers aan de zuidkust.
Het startpunt ligt op 880 meter hoogte in Ribeira Frio. Ook op deze route wordt je weer verwend met prachtige vergezichten. Schuin achter je liggen de indrukwekkende, in wolken gehulde Pico do Juncal ((1800 m) en Pico do Arieira (1818 m). Naar het noorden zien we São Roque, Faial en Porto da Cruz met daartussen de grote steenklomp van de Adelaarsrots, de Penha de Águia. De waterstroom zit vol forellen die hier zijn uitgezet. Vanaf het boswachtershuis in Lamaceiros met zijn ongekende bloemenpracht, loop je de laatste twee kilometer tussen de weilanden en akkers over een breed pad bergaf naar Portela.
Vlaamse kunst en walvisjagers
Madeira bezoeken en alleen maar zoveel mogelijk levadas aflopen is misschien wel een fysieke uitdaging, je doet je jezelf dan wel veel tekort. Naast lekker ontspannen op een terrasje het dagelijks leven aan je voorbij laten gaan, heeft Madeira nog veel meer te bieden.
Het culturele hoogtepunt bestaat ontegenzeglijk uit ruim dertig schilderijen van een uitzonderlijk hoge kwaliteit in het Museu de Arte Sacra in de Rua do Bispo in Funchal. Ze dateren uit de 15e en 16e eeuw en zijn allemaal van de hand van Vlaamse meesters, zoals Dieric Bouts en Mattys de Cock. Hiermee heeft dit museum van sacrale kunst in het vroegere bisschoppelijk paleis de grootste collectie oude Vlaamse meesters in Portugal.
De meeste, naar Europese maatstaven uitzonderlijk grote schilderijen zijn hier in de gouden eeuw van Madeira’s suikerproduktie terechtgekomen als betaling voor geleverde suiker. Vanaf 1472 kochten Brugge en Antwerpen al hun suiker op Madeira en betaalden die ten dele met kunstvoorwerpen, zoals schilderijen en houten beelden. De in de vorm van een brood uitgekristalliseerde suiker stond bekend als pães de açúcar. Die suikerbroden vind je nu nog terug in het stadswapen van Funchal. Wil je meer weten over het belang van het suikerriet voor Madeira dan moet je zeker het Centro Museológico de Açúcar op de Praça do Colombo bezoeken.
Van meer recente datum is de geschiedenis in het Museu da Baleia in Caniçal. De Tweede Wereldoorlog veroorzaakte een schreeuwend tekort aan olie op het eiland. Walvisjagers van de Azoren begonnen in 1940 vanuit kleine bootjes de langs de oostkust migrerende potvissen te bejagen. Potvisolie kon voor een klein deel in de behoefte voorzien. Op een gegeven moment werd het zelfs gebruikt voor dieselmotoren, vertelt João Borges, die in de jaren zeventig de beroemde duiker Robert Stenuit hielp bij het naar boven halen van de schat van het VOC schip Slot ter Hooge. Een motorboot sleepte de vangst naar de fabriek van Empresa Baleeira do Arquipelago da Madeira. Tot 1981 jaagden de mannen van Caniçal met handharpoenen op potvissen. Wil je een idee hebben hoe zo’n jacht in zijn werk ging, vraag dan of ze de videoband op willen zetten met een unieke Franse film, die hier in Caniçal in 1978 is opgenomen.
Espada en espetada
Het spreekt voor zich dat vis de hoofdmoot vormt op de menukaarten op een eiland midden in de Atlantische Oceaan. Overal kun je voor een gulden of dertien espada eten. Deze slanke, zwarte degenvis komt alleen rond Madeira en in Japan voor. Hij leeft op 1000 meter diepte en nog nooit is men er in geslaagd hem in zijn natuurlijke leefomgeving op film vast te leggen. Op de vismarkt in Funchal’s Mercado dos Lavradores liggen ze met hun vervaarlijke tanden vastgebeten in de staart bij honderden te koop. Een andere specialiteit van Madeira is de espetada. Samen met laurierbladen aan een spit geregen gemarineerd ossenvlees wordt boven houtskool geroosterd. Opgehangen aan een gietijzeren standaard wordt het opgediend. Meer dan vijftien gulden ben je voor dit hoofdgerecht niet kwijt. Alle andere prijzen zijn navenant, een heerlijke vissoep: f 4,50, koffie na: f 1,85, een perfecte rode wijn, Dão Grão Vasco, negen gulden voor een halve fles. Kortom, je kunt hier overal voor weinig geld prima eten. Er is een keus uit tientallen restaurants. Een van de leukste is O Tapassol in de Rua Don Carlos I op nummer 62. Laat je niet afschrikken door de “dank u wel” roepende stoepier en de afschuwelijke prijslijst in acht vreemde talen naast de voordeur. Binnen is het oergezellig, de bediening goed en de gerechten heerlijk.
Lava, wijn en processies
Naast levadas, interessante musea en lekker eten heeft Madeira nog veel meer te bieden. Zo ligt in de Nossa Senhora kerk in Monte sinds 1922 de laatste keizer van Oostenrijk, Karel van Habsburg, begraven. In burgerkleding. Ergens in de jaren vijftig besloot een groepje mensen dat te veranderen. Karel werd opgegraven en nadat hem een mooi uniform was aangetrokken, weer in de grafkelder bijgezet. Vanuit Monte kun je ook als een echte toerist in een mandslee de helling af naar Funchal glijden.
Kijk bij Cabo Giraõ, de op en na hoogste klif ter wereld, van achter een voor zo’n gevaarlijke plek minuskuul muurtje, 580 meter loodrecht naar beneden. Vanaf zee, op een boot uit Funchal, maakt het nog meer indruk. De steile wand is dooraderd met tientallen gestolde lavastromen, die zich door barsten in het gesteente naar boven hebben gewerkt. Steek in het Etnografisch Museum van Ribeira Brava je licht op over de beroemde Madeira-wijn, waarmee werd getoast bij de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring. Kijk ‘s zomers naar een van de vele processies.
Maar bovenal, geniet van de prachtige natuur, die je overal om je heen voelt: sinta a natureza à sua volta.
Els Spanjer
INFORMATIE
Klimaat
Madeira is het hele jaar door een ideaal eiland voor wandelaars, het is er altijd voorjaar. De gemiddelde temperatuur is er ‘s zomers 23° en in de winter 19°. Op 800 - 1000 meter, de hoogte waarop veel levadas stromen, is het zo’n vijf graden kouder. Het zeewater is er ‘s winters 17-18°, zodat je soms ‘s morgens kunt gaan zwemmen en ‘s middags op de Pico Ruivo in de sneeuw kunt lopen. Informeer wel naar de weersvoorspelling voor je vertrekt. De bewolking in de bergen wordt namelijk sterk bepaald door de windrichting.
Vervoer
TAP Air Portugal vliegt dagelijks via Lissabon naar Funchal. Chartervluchten met diverse touroperators worden o.a. door Transavia uitgevoerd.
Het openbare busvervoer is goed. Het Direcção do Turismo op de Avenida Arriaga 18 (tel. +351-291-229057) heeft Engelstalige dienstregelingen en kan precies vertellen welke bussen je zo dicht mogelijk bij het begin en eindpunt van een levada brengen.
Uitrusting
Voorjaarskleding met een fleece voor koudere avonden en tochten op grotere hoogte. Neem altijd regenkleding mee. Zaklamp voor de tunnels. Goede bescherming tegen de zon. Stevige wandelschoenen. De medewerkers in de winkels van Bever Zwerfsport kunnen je uitvoerig adviseren over de meest ideale kleding.
Wandelingen
Enkele Nederlandse touroperators, zoals
Intertrek
Da Costastraat 39
2513 RN Den Haag
Telefoon 070-3636416
www.intertrek.nl
hebben complete, individuele en groepswandelvakanties op Madeira in hun programma.
Overnachten
Madeira telt 22.000 bedden voor toeristen van eenvoudige B&B’s tot vijfsterren hotels. Wil je je eens lekker verwennen, dan is Quinta Bela São Tiago (e-mail: hotel.qta.bela.s.tiago@mail.telepac.pt), het tot 48-kamer hotel omgebouwde vroegere landhuis van de gouverneur van Madeira een must.
Horeca
Van de toeristenrestaurants staat O Tappasol, Rua Don Carlos I, 62 in de oude stad met stip op de eerste plaats. In vijf dagen kun je ze niet allemaal proberen, vast en zeker zijn er meer met een vergelijkbare kwaliteit.
Literatuur
Wegwijzer voor Madeira door John en Pat Underwood, Sunflower Books, Nilsson & Lamm, Weesp, ISBN 1-85691-078-4,
Levadas and Footpaths of Madeira door Raimundo Quintal, Edições Francisco Ribeiro, Funchal, ISBN 972-9177-18-X,
Madeira, Marco Polo gids door Rainer Stiller, Van Reemst/Unieboek, Houten, ISBN 90-410-1542-6.
Meer informatie bij:
Portugees Verkeersbureau, Paul Gabriëlstraat 70, 2596 VG ‘s-Gravenhage
Tel. 070-3262525, e-mail: icephaia@mail2.icep.pt
FootPrint is een produktie van ALBA public relations (e-mail: alba@wxs.nl). |
|
1-6-2001 door Els Spanjer over Wandelen |
|
|
|
Namasté per ATB |
|
Zie je het al voor je? Met je vol gepakte rugzak op je rug en je ATB aan je hand loop je de luchthaven van Kathmandu af. Voor het eerst ben je in Azië, voor het eerst raken de banden van je bike de Nepalese bodem. Je kijkt om je heen, snuift de geur van dit nieuwe continent tot diep in je longen naar binnen en hebt zin om er tegenaan te gaan. In een keer die totaal andere wereld en die drukte. Dit is een moment om nooit te vergeten!
|
|
19-3-2001 door Jeroen van Elswijk over Fietsen |
|
|
|
2000 km op de step |
|
Rudy van Bork kan zijn buitensportverleden niet vergeten. Tegenwoordig beleggingsadviseur, maar toch op zoek naar een sportieve uitdaging |
|
8-3-2001 door Rudy over Fietsen |
|
|
|
Surf’s Up Dude! |
|
Voor iedereen die een beetje filosofisch is ingesteld, of hij nu surft of niet, komt het er een keer van. Je loopt op het strand, tuurt een beetje in de rondte en kijkt en luistert naar de golven. Al duizenden keren heb je de zee gezien, maar nog nooit had je je afgevraagd: Waar komen die golven toch eigenlijk vandaan? Hoe ontstaan ze? Waarom is de zee soms een grote woeste schuimbak en soms zo glad als een spiegel? En waarom hebben die mensen in die rubberen pakken die die planken onder hun arm dragen altijd zo ontzettend veel lol? |
|
14-1-2001 door Jeroen van Elswijk over Extreme |
|
|
|
Van de zuidpool naar huis... |
|
Begin januari hield het mailen van de beide poolgangers op; het kostte ze teveel energie en het leek zo zinloos... Maar gelukkig hebben ze zich bedacht. We worden zo weer op de hoogte gehouden van de lange tocht terug |
|
13-1-2001 door Olof over Extreme |
|
|
|
Van de Zuidpool... |
|
Na een paar warme dagen en heimelijk verstuurde mail van het onderzoekscentrum op de pool zijn Marco en Wilco aan de terugreis begonnen: |
|
10-1-2001 door olof over Extreme |
|
|
|
Op de zuidpool |
|
Na een barre tocht die niet overal even vlekkeloos verliep is ook de 4de expeditie van 'origin to the source' geslaagd! |
|
28-12-2000 door Olof over Extreme |
|
|
|
Op twee wielen |
|
Het is warm weer en we besluiten de reis voort te zetten naar het zuiden, naar Falsterbo. Hier komen de trekkende mensen en de trekkende vogels samen op een klein veldje aan de rand van de heide |
|
15-12-2000 door Olof over Motorized |
|
|
|
Een emotionele wasbeurt |
|
De fiets is superlicht. Toch gaat het me niet makkelijk af. De helling is dan ook niet zo'n beetje steil. Met mijn hele lichaam leun ik op de pedalen om toch maar vooruit te komen. Nog maar vijf meter. Mijn rug lijkt inmiddels op de befaamde Niagara waterval. Ik pers de laatste lucht uit mijn uitgeputte lichaam zodat de fiets over de top schiet. Ik heb het gehaald! En nu het leuke gedeelte. Want ook hier geldt: what goed up, must go down! |
|
8-12-2000 door Marco van Barneveld over Fietsen |
|
|
|
Er valt nog zoveel te ontdekken |
|
Een flink uitgevallen bruine bergmarmot springt over de motorkap van onze 4x4 terreinwagen. Zijn pootjes maken een licht tikkend geluid op de haast nieuwe lak van de Landrover. De noeste auto is een eenvoudige hindernis voor het beestje. Met drie behendige sprongen is hij eroverheen en weer verdwenen. Ik schrik en mors hete thee over m'n hand. Laurence (de gids en chauffeur) lacht, moet de andere kant op kijken om het niet te laten merken. Ik schenk een nieuw kopje in en kijk om mij heen. Wat zijn de Alpen toch mooi. Het kleine beekje waar we staan te pauzeren maakt een zacht gorgelend geluid terwijl het zich een weg baant door de met mooi groen mos bedekte natuurstenen. |
|
8-12-2000 door Jeroen hoevenberg over Motorized |
|
|
|
Hydrospeed Help je hersens te ontspannen. |
|
Bruisend en kolkend, zuigt het water me mee. Glimmende koppen van rotsen met een hoedje van glibberig alg doemen af en toe vervaarlijk voor me op. Rustig blijven is het devies en met ijzige kalmte, bijna even ijzig als het water van de rivier, beweeg ik mijn zwemvliezen op en neer om het gevaar te ontwijken. |
|
8-12-2000 door Marco van Barneveld over Watersport |
|
|
|
